Blog 2: Pandora’s Box

box-of-Vs

‘America is like Pandora’s box, you never know what you gonna get’ zegt Sonia tijdens ons etentje. We zitten bij haar thuis in Brooklyn, in een appartement vol kleurige Sugarskulls, planten, Mexicaanse lappen en Maria beeldjes. Een muur in de eetkamer is bedekt met een groot schilderij waar nog aan gewerkt wordt. Elke gast is uitgenodigd om zijn of haar bijdrage te leveren. Ik heb het gevoel dat we zijn binnengewandeld in een scene uit een populaire HBO serie over het leven van de jonge generatie creatieve Brooklynites. Onze tafelgenoten hadden niet beter gecast kunnen worden. Behalve Sonia is er haar man Jorge, die filosofie geeft op een community college en als Chicano opgroeide tussen de witte hippies in Portland. Hun buren zijn er ook, drie mannen met dikke brilmonturen die alle drie operazanger en gay zijn. Er is ook een Spaans meisje dat iets met internet activisme doet. We eten heerlijke Mexicaanse glutenvrije lasagna van taco’s en drinken geweldige tequila. We leren dat je hier niet vertelt over je werk, maar over je passies, als je jezelf voorstelt in een nieuw gezelschap. Zo komen we er achter dat Sonia graag op Shakira danst en dat de favoriete film van de buurmannen de Rocky Horror Picture Show is. Ook dit past uitstekend in het filmscript, natuurlijk. Sonia praat hard en expressief, ze is all over the place; prototype aanwezige Noord-Amerikaanse en ook heel Zuid-Amerikaans gastvrij.  ik vind haar fantastisch. Deze ontmoeting voelt als een prima begin van ons avontuur in de VS.

Sandra spoort me aan om hier in de VS gewoon Latina te zijn. Het Spaanse meisje benadrukt dat dat prima kan, aangezien mijn kleurrijke kleding en oorbellen helemaal bij een Latina identiteit passen. Ik geniet ervan om over mijn Chileense familie te vertellen, waar ik anders nooit over praat. Ik vind het ook ongemakkelijk dat Sonia me verzekert dat ik vast sneller een onderzoeksbeurs krijg als ik me in het vervolg als diaspora-kind presenteer.  Mijn potentiële coming-out als Latina lijkt me zowel aangenaam als opportuun. Sonia en de Spaanse zien het probleem niet. Ik ben dan wel blauwogig en spreek maar matig Spaans, maar de ‘one drop rule’ lijkt hier ook voor Latino migranten te kunnen gelden. Als een van je voorouders van niet-blanke origine is, ben jij dat ook niet. Dit principe dat generaties Afro-Amerikanen in een achtergestelde positie heeft gedwongen kun je ook naar je eigen hand zetten, weten we al van de Black Nationalism traditie. Je kunt je er ook positief mee identificeren, en de bijbehorende mechanismen van stigmatisering ombuigen in trots en empowerment.

Deze tweeledige erfenis van de ‘one drop rule’ past bij de Amerikaanse samenleving, die wel meer dubbelzinnigheden vertoont. Ik vind dat tegelijkertijd verfrissend en beangstigend. Verfrissend is het dat nieuwkomers niet meteen in het keurslijf van een homogene identiteit worden geduwd. Waar ik in Nederland vooral wordt aangespoord om “typisch Nederlands” te zijn, word ik hier bij de eerste ontmoeting meteen uitgenodigd om zowel Nederlandse als Latina te zijn. Er is vrijheid en ruimte om zelf te kiezen hoe je je identificeert. Niemand zal daar van opkijken of je er op aanspreken. Tegelijkertijd gaat deze vrijheid samen met onverschilligheid. Er is enorm veel ruimte voor uiterlijke diversiteit, maar zorgen voor anderen die niet direct onderdeel van je eigen kring uitmaken lijkt de Amerikanen vreemd te zijn, en dat is beangstigend. Iedereen moet maar zelf kiezen hoe hij/zij zijn/haar leven leidt, een ander is daar niet verantwoordelijk voor, en ‘de samenleving’ al helemaal niet. Waar we ook komen, we zien overal armoede en ongelijkheid. Het leven is hard hier, als je een gemiddeld of laag inkomen hebt. Ook wij zijn, na aankomst in de Bay Area, de eerste weken vooral bezig met het veiligstellen van de basale levensbehoeften. Een winkel met gezond en goedkoop eten vinden is een onderneming, betaalbare woonruimte vinden is een onderneming, werk zoeken is een onderneming, en van de ene wijk naar de andere lopen zonder in de knoop te komen met uitgestrekte snelwegen of zakkenrollers is een onderneming. Al deze dingen worden minder tijdrovend als je een auto hebt, en dus begrijp ik ineens waarom arme families er voor kiezen hun huur niet te betalen terwijl ze wel hun auto met zorg onderhouden.  Tegelijkertijd ontmoeten we ‘techies’ die uit alle hoeken van de wereld worden ingevlogen om voor internetbedrijven als Google en Facebook te werken, en die binnen no time de Californian dream leven. Hun exorbitante inkomens openen de deuren van de villa’s op de heuvels met citroenbomen in de voortuin, van de kantoren van immigratie advocaten die via versnelde procedures werkvergunningen regelen, van winkelwalhalla’s als de Wholefoods waar je ook veganistisch hondenvoer kunt kopen.  Ze vertellen ons dat ze hier nooit meer weg willen en ze zijn oprecht verbaasd als we ze vragen of ze het niet problematisch vinden dat hele families hun huis uit worden gezet om de woonwensen van een enkele start-up collega te kunnen vervullen. Vandaar Sonia’s opmerking: ‘America is like Pandora’s box, you never know what you gonna get’, die ik een leuke parafrasering van Forest Gump vind. Er zijn zo veel verschillende kanten aan het Amerikaanse verhaal, de mooiste en slechtste effecten van menselijke interactie lijken op de voorgrond te treden in deze samenleving.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>