Blog 4: So fucking special

Fuckinperfect

‘Hoe was het?’ vraag ik aan Lily. ‘Mwah’, zegt Lily, ‘het viel een beetje tegen’. Ze heeft net haar tweede date gehad met Christian. Christian is ‘polyamoureus’, zoals wel meer mensen in de Bay Area. Hij heeft met verschillende partners een serieuze relatie en scharrelt daarnaast ook een beetje rond. Lily was na hun eerste date enthousiast. Ze vond Christian charmant, hij luisterde met aandacht naar haar, zeker vergeleken met andere Amerikaanse mannen. Ze was ook wel benieuwd naar de wereld van de polyamori. Christian had verteld dat hij volledig open was over al zijn amoureuze ontmoetingen naar al zijn partners toe. Dat sprak Lily aan, die zelf een open relatie heeft gebaseerd op het “wat niet weet, dat niet deert” principe. Ik vraag haar waarom de tweede date minder succesvol was. Lily zoekt naar woorden, en zegt dat ze Christian misschien toch minder aantrekkelijk vindt dan ze in eerste instantie dacht. Tijdens de tweede date had Christian haar bij binnenkomst meteen verteld dat hij naar een feest wilde waar een andere vrouw zou komen die hij graag wilde verleiden. Lily begreep het niet helemaal. Zíj had toch een date met Christian vandaag? Christian zag het probleem niet. Hij had haar immers vanaf het begin verteld over zijn relaties met, en interesses in, andere vrouwen. Hij stelde haar van tevoren op de hoogte van zijn plannen voor de avond, en het stond Lily vrij om niet mee te gaan naar het feest, als ze het ongemakkelijk zou vinden. De twee belandden in een discussie over polyamoureuze etiquetten. ‘Christian nam de ruimte om precies te doen wat hij wilde’, zegt Lily, ‘hij bepaalde direct wat het verloop van de avond zou zijn. Ik moest kiezen of delen, mee naar het feest op zijn voorwaarden, of thuis blijven. Als ik had gezegd dat ik hem eigenlijk alleen voor mezelf wilde die avond, had ik hem in zijn vrijheid beperkt. Dat wilde ik natuurlijk niet doen. Ik zou zijn open-minded levensstijl niet willen inperken, maar eigenlijk beperkte hij mij wel in mijn vrijheid. Er was geen ruimte meer voor mij om mijn eigen verwachtingen van de avond te verwezenlijken.’ Lily had zich toch liever wat specialer gevoeld bij Christian. En daar zit hem de crux. Het verlangen van de een om zich speciaal te voelen, kan soms ten koste gaan van datzelfde verlangen van de ander.

Toen we aan Jessie vroegen waarom mensen het hier zo druk hebben zei zij het ook al: ‘Everybody here thinks they are so fucking special.’ Ze legde ons uit dat veel Amerikanen naar de Bay Area trekken om zich volledig te richten op hun persoonlijke ontwikkeling. Op maandag ochtend gaan ze naar hun yoga klasje, op dinsdag ontmoeten ze hun “crafts” clubje en in het weekend trekken ze zich met hun polyamoureuze community terug voor een “retreat” in de bossen. Als je afspreekt met vrienden doe je dat niet zomaar, om simpelweg bij elkaar te zijn. Het nuttige moet altijd met het aangename verenigd worden, zodat elke sociale bezigheid ingeschreven kan worden in het grotere project van zelfverwezenlijking. Ook wij leren het clubjes circuit al kennen. Ik fiets met vrouwen door de stad onder het motto “Beers, babes and bikes”, Niels tekent portretten tijdens “drink and draw” en samen gaan we naar “pizza and politics” bijeenkomsten. Ons sociale leven allitereert feilloos.

Het sociale leven lijkt hier sowieso ten dienste te moeten staan van het individu. Het effect dat hun jacht naar het perfecte leven en het perfecte zelf heeft op anderen verliezen de ambitieuze, immer optimistische, vrije geesten in de Bay soms uit het oog. Dat de ruimte die de een neemt ten koste kan gaan van ruimte voor de ander, vergeten ze. De individuele expansie drift neemt soms perverse vormen aan, zoals vooral op Craigslist zichtbaar wordt. In mijn zoektocht naar woonruimte vond ik een advertentie van een “personal chef” die zichzelf als “cutesy” omschrijft en ruimte in een “optimal apartment” aanbiedt voor een “optimal person”. In ruil voor minimaal 1500 dollar voor een enkele kamer, zal ze niet alleen koken voor de gelukkige huurder, maar ook fungeren als “Life Optimizing Consultant”. De diensten die onder deze functieomschrijving vallen zijn onder andere het doen van boodschappen, privé meditatie sessies, “efficiency management”, kleding advies, en als klap op de vuurpeil “significant other search and attraction consulting”, speciaal aangeboden voor mannen die een vriendin zoeken, maar geen tijd hebben om hun online dating profiel te managen. Een vroegere cliënt geeft een referentie:

“I am a powerful, busy man with big dreams and creative goals. I like to go big AND go home, and when I get there I want it to be optimal! Ms. Luv teaches us through example and articulated offering that clever optimization of life includes smartly dialed-in everythings, warm and attune attention to heart and health, and of, course, outrageous-but-precisely-executed costumery. She serves up deliciousness that serve my unique and often specific tastes with flair. If you want more fun in your life, she is a great choice.”

Natuurlijk valt mij direct de pijnlijke gender disbalans op in deze aanbieding, die me een wee gevoel in mijn maag bezorgt. De drang van Christian om zijn eigen verlangens te bevredigen valt in het niet bij de mannelijke fantasieën waar deze advertentie op inspeelt. Maar niet alleen gender ongelijkheid speelt hier een rol. Meer algemene ongelijke machtsverhoudingen worden benadrukt door de wens tot vrije zelfontplooiing.

Soms denk ik dat er drie categorieën mensen zijn in de Bay Area: mensen die alle ruimte nodig hebben om hun succesvolle leven te realiseren, mensen die ruimte aanbieden om andermans succesvolle leven te faciliteren, en mensen waar helemaal geen ruimte meer voor is; die langzaam uit de Bay verdreven worden. Die laatste categorie, dat zijn mensen die eerder een normaal dan een succesvol leven proberen te leiden. Mensen die hier altijd al woonden, soms generaties lang. Mensen die geen tijd hebben om naar clubjes te gaan, omdat ze voor hun gezin zorgen, werken en af en toe boodschappen voor de buurvrouw doen. Mensen die vechten tegen armoede en uitsluiting, en dat niet in hun eentje doen, maar samen met hun “community”. Voor hen staat niet individuele zelfontplooiing centraal, maar de vereende krachten die nodig zijn om elkaar overeind te houden. Speciaal voor hen hoop ik dat de vele paradijsvogels hier hun eigen uniciteit leren relativeren en wat meer om zich heen leren kijken.